نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Mute (لال)؛ فاجعه‌ای در ژانر علمی تخیلی

کارگردان فیلم "ماه" اینبار با ساختن فیلم مشابه "بلید رانر"، در کنار بازی خسته‌کننده الکساندر اسکارزگارد در نقش اصلی آن، توانسته یک فیلم فاجعه‌بار خلق کند !

اگر بخواهیم شخصی را نام ببریم که می‌تواند با ساخت یک فیلم و استراحت در خانه‌اش، باعث متنفر شدن شما از او شود، آن شخص قطعاً دانکن جونز و فیلم جدیدش برای شبکه نتفلیکس، فیلم Mute است. دانکن جونز هم مانند جورج لوکاس، با ساختن یک فیلم علمی تخیلی به اسم ماه” (The Moon) نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت و در ادامه توانست در همین ژانر، فیلم مفهومی و موفق دیگری به نام کد منبع” (Source Code) را بسازد که بسیار به مشهور شدن او کمک کردند. اما با نگاهی به مسیر او بین سال‌های ساخت این دو فیلم و فیلم وارکرفت در سال ۲۰۱۶، در بازه‌ی زمانی‌ایی که همسرش با سرطان دست و پنجه نرم می‌کرد و پدرش نیز فوت شده بود، او از مسیر رو به رشد خود منحرف شد. فیلم وارکرفت (Warcraft) که از یک بازی فانتزی آنلاین اقتباس شده بود می‌توانست نقطه بازگشت جونز به فیلم‌های درجه یک سینمایی باشد، اما منتقدین با بی‌رحمی تمام اثر او را تکه و پاره کردند و فیلم او در گیشه های سینِما خاک می‌خورد.

نقد و بررسی فیلم Mute - فیلم لال

تمام این ماجرا ها به فیلم Mute ختم می‌شود؛ تلاشی به شدت ناامیدکننده برای رستگاری ! در یک دنیای موازی که همه چیز برای جونز به خوبی پیش می‌رود، این فیلم که مدت زیادی نیز برای ساخت آن وقت صرف شده است، می‌توانست به برگ برنده این کارگردان برای حضور در بین کارگردان های برتر ژانر علمی تخیلی تبدیل شود. این‌گونه حداقل قیاس های آن با فیلم بلید رانر می‌توانست عادلانه باشد. اگرچه جاه‌طلبی دانکن جونز هیچ‌گاه فروکش نکرده است اما در این فیلم تنها تلاشی برای زنده ماندن را می‌توان تماشا کرد. نمی‌توان گفت که عمق خلاقیت و تصورات این کارگردان کم شده است، اما این خلاقیت بر روی مجموعه‌ای اعمال شده است که آثار بدی با خود بهمراه آورده است.

نقد و بررسی فیلم Mute - فیلم لال
الکساندر اسکارزگارد در نقش لئو

جلوتر از دیگر شخصیت‌ها، لئو بلر” (با بازی الکساندر اسکارزگارد) قرار دارد؛ یک مسئول بار که جزو مسیحی‌های قدیم بوده و در یک رقاص‌خانه رباتی در شهر برلین سال ۲۰۵۸ کار میکند. اسکارزگارد با ترکیب اخم، نفس کشیدن، چشمک زدن و یک گوشه ایستادن، نقش فرد لالی به نام لئو را بازی می‌کند که در یک حادثه قایق سواری که همیشه تیتر اول خبرهاست، توانایی صحبت کردن خود را از دست می‌دهد. ماموریت نه چندان جذاب او برای پیدا کردن دوست دختر گمشده‌اش در کنار شخصیت‌سازی ضعیف لئو و همچنین کم بودن تنوع واکنش‌ها از اسکارزگارد، شخصیتی به شدت خسته‌کننده ساخته است. همانطور که لئو به آرامی در حال طی کردن مسیری است که فیلم‌های Taken (ربوده شده) و امثال آن به خوبی آن را طی کرده‌اند، اسکارزگارد تنها صفحه نمایش را پر کرده است. اگر عمل بازیگری را به موسیقی تشبیه کنیم، او همانند یک صدای اضافه است؛ دنباله‌ای از صداهای کاملاً نامرتبط.

نقد و بررسی فیلم Mute - فیلم لال

لئو با سخاوت تمام نیمی از بار بازیگری خود را بر دوش دو جراح آمریکایی می‌گذارد؛ این دو باشخصیت و متانت خود توانسته‌اند با استفاده از هنر بازیگری خود به دیالوگ های ضعیف و احمقانه جونز اندکی جان دهند. “پاول رادبا یک سیبیل پرپشت و جاستین ثروبا موهایی شبیه به استیو جابز جوان، از تمام قدرت خود برای روح و جان دادن به فیلم دانکن جونز استفاده می‌کنند. این دو رفیق و مجرم همدست، تبهکارانی که نیاز به عمل دارند را در ازای پولی هنگفت، جراحی می‌کنند. اکثر این تبهکاران با قضیه گم شدن دوست دختر لئو ارتباط مستقیم دارند و به شکل عجیبی با دانستن این بخش، داستان برایتان اسپویل نخواهد شد ! ارتباط بیشتر آن‌ها با طرح کلی فیلم نامشخص است. پایان فیلم نیز به شکلی نه کاملاً بی‌ربط، از قاعده درک و فهم ما خارج است؛ بارانی از اتفاقاتی غیرقابل شرح دادن شامل مسائلی همچون ناهنجاری میل جنسی به کودکان می‌شود که البته به خوبی مدیریت نشده‌اند.

اگر ژانر وحشت را ژانر اصلی این فیلم بدانیم، ژانر جانبی آن را باید علمی تخیلی دانست؛ زمینه‌ای که این فیلم بسیاری از خراب‌کاری‌هایش را در قالب آن به اتمام می‌رساند. پس از اینکه مشخص می‌شود فیلم Mute نخواهد توانست موفقیتی کسب کند، تنها پس از ۵ دقیقه تماشای فیلم می‌توانید این احتمال را بدهید، همه به این امید هستند که حداقل فیلم‌های قبلی این کارگردان تحت تأثیر این اثر مفتضحانه قرار نگیرند. در میان دوخت و دوز های ثرو و راد، جونز نهایت خلاقیت خود را بکار می‌گیرد و بهترین بخش فیلم را می‌سازد که البته باز هم امید خاصی در دلتان به بوجود نخواهد آورد. اما متأسفانه همین صحنه‌ها به خیلی زود به پایان می‌رسند و بدتر اینکه فاصله‌ بینشان نیز زیاد است.

نقد و بررسی فیلم Mute - فیلم لال

اگر فیلم Mute فیلم بهتری بود، می‌توانست مثال بسیار خوب و درخشانی از نحوه عمل‌کرد ماشین نتفلیکس باشد؛ به کارگردان هایی با دید باز اعتماد کرده و بگذارید کارشان را بکنند، حتی اگر آثارشان در نگاه اول به دلتان ننشیند. جونز حدود ۱۵ سال برای آماده کردن فیلم Mute وقت گذاشته بود اما هیچ استودیوی فیلمسازی برای ساخت آن اقدام نکرده بود. در این میان اما نتفلیکس همانند یک قهرمان یا یک فرشته نگهبان، به افرادی همانند دانکن جونز که دارای دید باز هستند و از سیستم استودیویی خسته شده‌اند، پناه داد.

اینکه یک فیلم با برچسب جالبشناخته شود، حداقل امتیازی است که می‌تواند کارگردان اثر را دلخوش نگاه دارد اما متأسفانه مشکل اینجاست که فیلم Mute حتی نتوانست این عنوان را از یک منتقد شناخته شده کسب کند. با دیدن دست و پا زدن‌های جونز در اعماق تصوراتش، یه مخاطب عادی به این فکر می‌کند که استودیوهای بزرگ به چه روزی افتاده‌اند. در این فیلم هر جایی که مربوط به آینده انسان‌ها و زندگی آن‌ها در آینده ساخته شده است، با حقارت تمام همراه است !

بیشتر بخوانید: نظر منتقدین درباره فیلم لال (Mute)

مرجع
THeGuardian
تگ

نظر شما چیست؟

avatar
  عضویت  
اشاره به موضوع
بستن
بستن